Anita Admiraal

Anita Admiraal

Knollen voor citroenen

Daar sta je dan in een tijdperk van de topless (begin jaren ’90) voor de spiegel, net bevallen van een heerlijk kind. Mijn spiegelbeeld toont mij de ‘sporen’ van de zwangerschap die nog in lichte mate zijn achter gebleven.

Mijn veranderde borsten!

Het negatieve zelfbeeld had alles te maken met mijn toenmalige hormoonhuishouding, echter was ik me daar toen nog niet van bewust.

Het afgetrainde lichaam van een jaar voor mijn zwangerschap met maatje 36 en een ‘ volle’ cupmaat A maakte mij het ‘leuke’ meisjesachtige type! Natuurlijk keek ik weleens jalours naar mijn vriendinnen met een Flinke B of C cup. Echter ik was blij dat ik ze niet had. Met al mijn sporten zouden ze tenslotte vreselijk in de weg zitten en ik had bovendien geen bh nodig!!

De leuke vrolijke A-borstjes hoorde bij mij…’sexy ‘, zoals de mannen in mijn leven ze benoemde.

Niet alleen het massaal topless zonnen op het strand, maar ook het modebeeld op de Catwalk liet in die jaren toe geen bh te dragen.

Prachtige doorkijkbloesjes, opengeknoopt tot aan de navel. Je kon ze net niet zien, die borstjes..zo sexy.

Met een Cup B of C had dit ordinair geweest.

Toch veranderde er iets in het tijdsbeeld van toen, de borstvergroting werd een hype.

Ik werkte destijds als huidtherapeut en bemiddelaar/voorloper in de esthetische chirurgie en ik veranderde van ‘tegen’ naar ‘twijfel’ naar ‘voorstander’ van borstvergroting. En voor ik het wist maakte ik zelf een afspraak met een van de beste chirurgen op het gebied van borstvergrotingen toen die tijd. Ik werkte met deze arts samen dus had ik er alle vertrouwen in dat het goed zou komen. Goed voor een cupmaat B.

Twee weken voor de bewuste operatie brak de angst en twijfel uit:

Wat als ik een van de weinige zou zijn met ‘afstoting’ of lekkende implantaten of scheve borsten of spijt.. Ik zag er toch immers prima uit. De vraag; ‘wat bezield me?’ ging me bezig houden en ik ging tenslotte op zoek naar de reden van het z.g. kudde gedrag gedreven door de media die beweerde dat borstvergroting ‘in was’.

Kotsmisselijk werd ik van alle opgedrongen aanbiedingen, financieringen die werden aangeboden in privéklinieken en van het Plastisch chirurgisch ‘toerisme’ wat ontstond om zo voordelig mogelijk een paar tieten te verwezenlijken.

Ik werd de advocaat van de duivel. Mijn positieve adviezen veranderde in ‘afrading’.

Alle risico’s ben ik gaan uitzoeken en stuitte op de meest vreselijke verhalen. Levens van vrouwen die werden/waren verwoest. Om niet te spreken over het zelfbeeld wat van de vrouw werd vernietigd.

Ik heb de wereld van de borsten zien groeien, steeds groter en groter…Een industrie die zijn mega niet kent. Het fotoshoppen, de vertekende beelden op sociale media, de vergelijkingen met andere (selfies). De zelfverheerlijking. Alles om indruk op een ander te maken. En uiteindelijk alle vrouwen vormt tot eenheidsworsten.

Staat er nou geen enkele vrouw meer voor de spiegel? En denkt wat ben ik toch goed zoals ik ben?

De boodschap hier is je borsten niet te laten zakken! Verzorg ze daarom goed, wees er trots op. De differentiatie van een natuurlijke borst is groot, maar daarom zijn die van jou uniek!

De risico’s van een chirurgische ingreep zijn te groot. En het dragen van de verplichte (beugel)bh voor die zware joekels is inmiddels ook wel duidelijk dat dit geen positieve bijdrage levert aan onze gezondheid.

Tegenwoordig ben ik hormoontherapeut en weet dat je borstmaat eveneens afhangt van je hormoonprogrammering c.q. balans, maar ook je zelfbeeld, je stemmingswisselingen en kijk op de wereld. Daar veranderd een chirurgische ingreep niets aan.

Alles hangt of staat met een goede verzorging, goede voeding en beweging. Werk dus aan een positief zelfbeeld.

En koop a.u.b. geen knollen voor citroenen…